E-czytelnia

E-czytelnia - internetowe archiwum wydawnictw komunalnych



Rewitalizacja obszarów poprzemysłowych i powojskowych w Gliwicach – zamierzenia i realizacje

Perspektywa finansowa Unii Europejskiej na lata 2000-2006 i przypadające na część tego okresu członkostwo Polski we Wspólnocie ożywiły dyskusję na temat procesów rewitalizacji. Przed tym czasem miasta podejmowały pewne działania noszące znamiona rewitalizacji, jednakże wobec ograniczonej dostępności środków finansowych w ich budżetach działania te nie były prowadzone w dużym zakresie. Przygotowanie Narodowego Planu Rozwoju na lata 2004-2006 oraz Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego (ZPORR) sprowokowały liczne środowiska samorządowe, gospodarcze, naukowe i społeczne do zintensyfikowania dyskusji na temat procesów rewitalizacji. Wymagania formalne, dotyczące projektów aplikujących o dofinansowanie ze środków strukturalnych w ramach ZPORR, stały się głównym motorem powstawania programów rewitalizacji na szeroką skalę, obejmujących często przedsięwzięcia, wobec których trudno użyć terminu „rewitalizacja”. Projekty zebrane w ramach tych programów niejednokrotnie koncentrowały się wyłącznie wokół działań infrastrukturalnych, przywiązując niewielką wagę do społecznych i gospodarczych implikacji tego procesu. Czym więc jest proces rewitalizacji? Jest on przede wszystkim reakcją środowisk lokalnych na stan kryzysowy, zdiagnozowany na pewnym określonym terytorium, przy czym animatorem tej odpowiedzi powinny być lokalne władze lub inny podmiot działający w ich imieniu. Działania rewitalizacyjne powinny zatem wyeliminować lub ograniczyć źródła i przyczyny tegoż stanu w czterech aspektach: społecznym, gospodarczym, infrastrukturalnym oraz ekologicznym. Proces rewitalizacji stanowi więc zintegrowany zespół działań we wszystkich wymienionych sferach, a jego wynikiem ma być szeroko pojęta poprawa jakości życia mieszkańców terytorium (obszaru) jemu podlegającemu. Trudno więc mówić o procesie rewitalizacji obejmującym jeden projekt czy działanie. Stanowi on bowiem logiczny ciąg przedsięwzięć, które w pewnym określonym przedziale czasu doprowadzą do osiągnięcia celu strategicznego, jakim jest wspomniana poprawa jakości życia mieszkańców. Można więc z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, iż horyzont czasowy tego procesu jest na tyle odległy, na ile na terenie nim objętym możliwe jest wyeliminowanie wszystkich źródeł i przyczyn stanu kryzysowego, a tym samym stworzenie miejsca idealnego dla życia mieszkańców. Należy w tym miejscu jednoznacznie stwierdzić, iż planowanie procesu rewitalizacji winno być poprzedzone wnikliwymi badaniami, a granice terenów podlegających temu procesowi – wyznaczone bardzo precyzyjnie. W przypadku Gliwic i działań Agencji Rozwoju Lokalnego związanych z planowaniem rewitalizacji obszarów miejskich, poprzemysłowych i powojsko(...)


comments powered by Disqus